مقدار معتبر و لازم از تحصيل علم كلام آن است كه بواسطه آن بحقتعالى و آنچه لازمه او است همچون صفات جلال و صفات اكرام و عدالت و حكمت عالم و به نبوّت پيامبر بزرگ اسلام صلّى اللّه عليه و آله و سلّم و عصمت حضرتش و نيز به امامت ائمه هدى عليهم السلام و عصمتشان علم پيدا كرده تا به بركت اعتقاد بعصمت ايشان اطمينان به خبرشان نموده و بدين ترتيب كلامشان را حجّت بداند و همچنين لازم است به تمام آنچه پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم آورده‌اند چه مربوط به معاش دنيا و چه در ارتباط با عالم معاد و آخرت معتقد بوده و آنها را تصديق نمايد . ناگفته نماند كه تمام امور مزبور را لازم است با دليل تفصيلى تحصيل نموده و باور داشته باشد و اما بيش از آنچه ذكر شد مثل اينكه بر تحقيقات و مقالات اهل كلام در مباحث جواهر و اعراض و امثال آنها و نيز بر محتويات كتب اهل حكمت و اعتراضات و اجوبه شبهات اطلاع پيدا كند لزومى نداشته گرچه عرفان به اين امور از باب ديگر در حق كسانى كه صلاحيّت و شايستگى آن را دارند بنحو وجوب كفائى لازم است منتهى بعنوان مقدمه اجتهاد و اين‌كه ارتباطى با آن داشته باشد واجب نيست از اينرو بسيارى از اهل تحقيق فرموده‌اند اساسا كلام شرط تفقّه و فقاهت نيست زيرا مقدارى كه فراگرفتنش لازم است بر همه افراد تكليف و فرض مىباشد چه كسانى كه در صراط اجتهاد بوده و چه غير ايشان و بيش از آن هم كه بر هيچيك واجب نيست پس كلام را از مقدمات ششگانه بايستى خارج دانست .